‘Nee. Neem je wijn mee? We gaan zo eten.’ George staat in zijn zwart-grijs geblokte schort voor de kookplaat. De gashaard werpt een gouden schijnsel op de gedekte eettafel; de keuken ruikt naar knoflook en ingekookte tomaat, zwaar en warm.

Noor loopt naar beneden. Onderaan de trap staat een piccolo Moët & Chandon. Leeg. In het laatste laagje champagne op de bodem drijven twee sigarettenstompjes.

‘George?’

Zijn voetstappen kraken achter haar op de houten trap.

Noor staat met het flesje in haar hand in de kelder. Door de ramen hangt de herfstavond als zwart karton; het TL-licht zoemt boven de wasmachine, de droger en het rijtje schoonmaakmiddelen. In het midden de Concept2 roeimachine, vergeten, onder een laag stof. Op de grond naast het vliegwiel ligt een natte handdoek. Het ruikt naar sigarettenrook.

‘Ik rook niet,’ zegt Noor. ‘Al jaren niet.’

De kastdeur staat open. Haar sporttas hangt half naar buiten. ‘Mijn tas.’ Ze knielt en gaat door de spullen.

George staat achter haar. ‘Wat is hier gebeurd?’ Hij trekt haar omhoog en draait haar naar zich toe. De knoop van het schort zit op zijn buik.

‘Mijn hardlooptrui is weg. En m’n regenjack.’ Noor duwt het flesje in Georges handen en gaat de trap op, te snel, haar hand hard om de leuning.

‘George… Kom snel. De computer is weg.’ Ze staat in de deuropening van de werkkamer. Op het houten bureau van oma Helena hangen de kabels over de rand.

‘Wanneer…? Gisternacht?’ Noor kijkt George verschrikt aan. ‘Heb jij iets gehoord?’

‘Nee. Ik rook vanochtend sigaretten, maar ik dacht aan de werklui bij de buren.’

Ze lopen de keuken in. Niets anders lijkt weg. Noor voelt haar keel dichttrekken. George zet het vuur onder de pan laag. ‘Ik ga de politie bellen’, zegt hij.

Noors telefoon trilt op het keukenblok. Ze tikt het scherm aan en veegt het open.

Waarom zie je me niet.
Ik ben zo dichtbij.

Noor is even stil. ‘Ah, nee lieverd. Dat is dan toch snel gegaan. Wel superfijn dat we hem nog hebben gezien.’

‘Ik ga er weer naartoe. De dienst is volgende maand, op Jamaica.’ Hij zoekt de bolling van zijn nieuwe ring en draait eraan. Hij klapt de laptop weer open. ‘Ik ga naar vluchten kijken.’

‘Weet je hoe het is gegaan?’

‘Ed zei dat hij rustig is weggegleden.’ George typt: vertrek London, aankomst Kingston. Zijn wijsvinger tikt op het touchpad.

‘Gelukkig.’ Noor haalt hoorbaar adem. ‘Ik loop met boodschappen op de trap’, zegt ze.

George hoort het schrapen van een tas langs de muur en haar korte ademteugen, trede na trede. In de verte roepen kinderen.

‘George…’ Noor blijft even haken in een ademhaling. ‘Nog maar een half jaar geleden vertelde Alex het je…’

George klikt door.

‘Ed zei toch dat Lewis je mail kreeg op de dag dat hij hoorde dat het ongeneeslijk was.’

George draait zijn ring verder, een slag, en nog een. ‘Ja.’

‘Hè hè, ik ben thuis.’ De voordeur valt in het slot. Ze rammelt met haar sleutelbos. ‘Ben je boos op Alex?’ vraagt ze zacht.

George schuift zijn stoel naar achteren. ‘Nee. Hij heeft me mijn vader gegeven.’

‘En je moeder?’

Hij kijkt naar het scherm, naar de kleine letters, de tijden, de overstappen. ‘Wat schiet ik ermee op om haar iets te verwijten?’

Hij klikt een vlucht aan. Geen lay-over in Atlanta, direct. Zijn muis blijft even hangen boven selecteer.

‘Ik heb mijn vader ontmoet,’ zegt George. Zo is het. Hij kijkt naar de ring aan zijn pink. ‘En ik heb gisteren mijn ring opgehaald.’

‘Oh ja, je zegelring.’ Noor pakt hoorbaar de boodschappen uit. Glas tikt tegen steen. ‘Ben je er blij mee? Ik vind het nog steeds een beetje raar, ik bedoel, je bent toch niet van adel of zo.’

George kijkt naar het wapen op de ring. Een helm, drie sterren en een riem in een driehoek gevouwen. Hij wrijft de ring een paar keer over zijn jeans. Wat schuurt geeft glans.

‘Ik heb eindelijk m’n familie gevonden. Met deze ring draag ik dat cadeau altijd bij me.’

‘Dat snap ik… Hoe voel je je?’

Hij klikt op selecteer. ‘Ik weet het niet. Alsof ik iets mis dat ik nooit heb gehad.’

Noor ademt in. ‘Ja…’ zegt ze snel. Door de lijn heen piept een koelkast en er volgt een doffe klap, alsof ze de deur dichtduwt. ‘Ik…’ Ze maakt haar zin niet af.

George hoort het aan haar stem: ze weet niet goed wat ze moet zeggen. Hij zou kunnen vragen wat ze bedoelt, haar helpen, maar hij wil nu alleen dat het stil wordt in zijn hoofd. Hij zwijgt.

Geboekt. De bevestiging met de boekingscode vult het scherm.

‘Ik breng jullie naar het strand’, zegt Ed. Hij start de motor en draait de weg op.

George pakt Noors hand. Die is warm en plakt aan de zijne. Met haar andere hand voelt ze in haar tas. ‘Check. Ik had onze zwemspullen meegenomen, je weet maar nooit.’

Ze rijden Kingston uit langs toeterende auto’s en opwaaiend stof; buiten de stad worden de gebouwen lager, met golfplaten daken en winkeltjes met kleurrijke handgeschreven letters. De potholes komen in golven en de Toyota klapt op en neer, al zegt Ed dat hij elk gat in het asfalt kent. De weg wordt smaller en takken tikken langs de zijkant, tot hij bij een half scheef bordje een stille afslag neemt.

Hij kijkt in de achteruitkijkspiegel. ‘Frenchman’s Cove,’ zegt hij. Hij knikt naar het groen. ‘Daar komt het zoete water uit de jungle. Koud. En daar…’, hij wijst naar rechts waar het blauw tussen de bladeren breekt, ‘is de zee. Zout. Warmer.’ Aan de spiegel bungelt een klein leren zakje, dichtgebonden met een touwtje. Ed tikt ertegen, alsof hij groet. ‘Sommige plekken op het eiland zijn gewoon mooi. En sommige krijg je moeilijk uit je hoofd.’

George zegt niets.

‘Bel straks een taxi,’ zegt Ed. ‘Op tijd.’ Hij kijkt in de spiegel. ‘Je vergeet hier gemakkelijk hoe laat het is.’

Het pad naar beneden is nat. Het groen sluit achter hen. Dan opent een strand als een kom, met links zoet water uit het bos dat de zee inglijdt en rechts het zout, open en helder in de zon, en in het midden een smalle strook blauw die telkens anders lijkt.

Het is stiller dan Noor verwacht had. Ze blijft staan, haar handdoek in haar hand, en duwt haar zonnebril stevig op haar neus.

Ze lopen de zee in tot het water hun schouders draagt. Zout op hun lippen. Zon in hun nek. Ze drijven naast elkaar op hun rug, stil. Noor met haar armen wijd. George trekt haar naar zich toe en duwt haar onder.

‘Niet doen, m’n lenzen,’ sputtert Noor; het zeewater brandt in haar neus.

‘Hou je ogen maar dicht,’ fluistert George in haar nek als ze bovenkomt. ‘Je vertrouwt me toch?’

‘Doe normaal,’ lacht ze.

Met lome stappen waden ze door de branding terug naar hun handdoek.

‘Heerlijk,’ zegt Noor. Zout prikt in haar ogen; zand kleeft aan haar kuiten. Ze houdt de fles zonnebrand omhoog. George draait zijn rug naar haar toe. Noor trekt een streep over zijn schouderbladen.

‘Je mist een plek.’

Noor zet haar duim er nog een keer op. George kust haar scheef op haar mond en pakt haar hand.

Bij de rivier hangt onder de bladeren een schommel aan een dik touw. George duwt Noor een keer, dan nog een keer, precies op tijd; boven het donkere zoete water schiet ze naar voren en terug, met zand aan haar voeten en haar lach in de bomen, en nooit eerder kwam ze zo los van de wereld.

Aan het einde van de gang zit een slanke donkere man op een stoel die is vastgelijmd met ducttape. Hij staat op en glimlacht. ‘Fijn dat jullie er zijn.’ Hij slaat een arm om George heen en trekt hem tegen hem aan.

‘Hi Edward,’ zegt George. ‘Hoe is het met hem?’

‘Redelijk. Al die maanden in de bush op rauwe vis en noten… hij is zwak.’

‘Waarom toch…’ Noor kijkt vertwijfeld van George naar Edward. ‘Hoe kon hij dit doen?’

‘Die genezer in Oostenrijk zei dat Lewis sterk genoeg was om zichzelf te genezen,’ zegt Edward. ‘Alsof kanker iets is dat je overwint. En dat hij daarvoor terug moest naar zijn roots. Naar Jamaica.’

‘Ongelofelijk, wat een verhaal,’ zegt Noor. Ze pakt Georges hand.

‘Gelukkig heeft hij ons net op tijd gebeld,’ zegt Edward. ‘Ik vond hem in een hutje aan zee op een stretcher, mager en leeg.’

‘Mr. Edward Lynden?’ De zuster met de crocs komt uit de kamer. ‘Uw neef vraagt naar u.’

‘Kom.’ Edward houdt George even vast aan zijn bovenarm. Noor ziet zijn schouders zakken en direct weer vast worden. ‘En George, my dear new cousin, je bent niet te laat voor alles. Je bent niet te laat voor dit.’

Lewis zit half omhoog in het ziekenhuisbed, een blauwe gown van dun katoen om zijn bovenlichaam. Op de tv hoog op de muur voor het bed is een rugbytoernooi aan de gang. Het geluid is uit. Ver weg piept een ventilator bij elke omwenteling.

Hij grijnst. ‘Ed… George.’ Zijn blik schuift naar Noor. ‘You’re here.’ George schuift een stoel naast het bed en gaat zitten zonder de hand van Lewis los te laten.

Noor pakt een zilverfolie pakje uit haar tas. ‘Hier is de patty waar je zo’n zin in had.’

Edward glimlacht. ‘Proper Jamaican medicine.’

Lewis gaat rechtop zitten, pakt het aan en strekt zijn benen. Een voet steekt onder de deken uit. Zijn wreef heeft dezelfde boog als die van George. Noors vingers klemmen om het hengsel van haar tas.

‘Ik laat jullie even alleen,’ zegt Edward. ‘George, Noor, ik kom jullie over een uur ophalen.’

‘Hoe voel je je?’ vraagt George.

Lewis scheurt de zilverfolie open. ‘Goed hoor. Hongerig.’ Hij neemt een hap en kauwt langzaam. ‘Mmm.’

‘Hee hallo daar!’ De deur zwaait open. Een lange man met grijze slapen en sproeten over zijn hele gezicht staat midden in de kamer.

Hij kijkt naar George.

Als aan de vloer genageld blijft hij staan.

‘I told you, man!’ roept Lewis. Hij zwaait zijn armen omhoog. ‘I told you.’ Er valt een stukje kip op de dunne deken.

‘Wow.’

‘Guys, dit is Ronald,’ zegt Lewis. ‘Mijn tennismaatje van vroeger. We reisden samen de hele wereld over.’

Noor telt de ventilator-tikken niet maar het zijn er veel, en Ronald staat nog steeds op dezelfde plek als toen hij binnenkwam. De sproeten op zijn gezicht lichten op tegen zijn bleke huid.

‘Alsof ik terugstap in de tijd,’ zegt hij zacht. Zijn ogen blijven bij George, die nu hardop met Lewis meelacht.

‘Hello George, lovely to finally meet you. Ik ben Barbara, je tante.’ De oudere vrouw naast hem houdt haar hoofd scheef en knipoogt. ‘Je lijkt precies op je vader toen hij jong was.’ Iedereen lacht.

Noor telt gezichten. Twee jonge mannen. Twee vrouwen. Lewis in het midden. En George. Schouders tegen schouders, alsof ze al uren samen zijn. Ze staan in de lobby van het Weense hotel.

Een jonge vrouw schuift aan. Ze schudt de sneeuw van haar mouwen en hangt haar jas over een stoelleuning.

‘Hoi, ik ben Claudia. Sorry dat ik te laat ben.’

Noor schudt haar hand. ‘En jij bent hier met… een van de zonen?’ vraagt ze.

‘Nee,’ lacht ze. ‘Ik ben met Lewis.’

Noor knikt net iets te langzaam en stapt een halve pas dichter naar George.

‘If only I had known,’ hoort ze Lewis zeggen. Zijn hand blijft even in Georges nek hangen.

‘Geen probleem’, antwoordt George.

Lewis klapt in zijn handen. ‘Kom, dit gaan we vieren.’ Hij pakt George bij zijn schouder en duwt hem vooruit, al pratend.

Aan de grote ronde tafel legt de ober de wijnkaart neer. Lewis geeft hem terug zonder te kijken. ‘Grüner Veltliner, bitte.’

George schuift zijn telefoon over het witte linnen. Noor ziet het scherm vullen met glanzende blonde haren. ‘Mijn moeder vroeg of je haar nog kunt herinneren.’

Lewis werpt een blik en glimlacht. ‘Bloemendaal, zeg je.’ Hij leunt achterover. ‘Goh, we speelden op zoveel toernooien.’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik kan het me niet herinneren.’

Links van George veegt Barbara langs haar ooghoek. ‘Je bent dus ook een tennisser. Het zit in de familie.’ Ze knijpt even in zijn hand.

Lewis wijst met zijn vork naar Claudia naast hem. ‘This beautiful lady is 35,’ zegt hij. ‘And she is with me.’

Claudia rolt haar ogen en neemt een slok wijn. ‘Ik ben 38.’

De jongste zoon lacht te hard. ‘Pap, alsjeblieft.’ Hij reikt naar Georges glas en schenkt bij.

Lewis heft zijn glas en tikt er kort tegen met zijn dessertlepel. ‘Family.’ Hij wacht tot het stil is. ‘Tonight we have an extra chair.’ Hij kijkt naar George. ‘And I like that. George… welcome.’

‘Hear, hear,’ klinkt het rond de tafel.

Later, bij het afscheid, lopen George en Noor mee naar de taxi. Een dikke laag sneeuw dempt de geluiden van de stad. Lewis buigt naar voren en houdt de deur open voor Claudia. Dan grijpt hij naar zijn schouder. Zijn gezicht blijft een seconde strak.

‘Claudia, darling, misschien wil je mijn rug masseren straks.’

Noor ziet Georges ogen naar de hand van Lewis gaan. Dan trekt hij haar dichter tegen zich aan. Ze legt haar hoofd tegen zijn schouder.

Noor laat de laatste aardappel in de pan plonzen, veegt haar handen af aan haar schort en schuift naast hem aan tafel. ‘Je hebt zijn e-mailadres?’

‘Jij vond hem. Ik vond de rest.’ George tikt met zijn vinger op het trackpad van zijn laptop. ‘Hij geeft een tennisblad uit in Oostenrijk. Happy Tennis.’

Noor trekt één wenkbrauw op. ‘Oké. Ik luister.’

George buigt naar het scherm. ‘Wij kennen elkaar niet. Mijn naam is George Stavrianos en ik ben 42 jaar.’ Hij kijkt naar de pan op de kookplaat. ‘Maar dan… Hoe vraag je iemand beleefd of hij je vader kan zijn?’

Noor leunt achterover.

‘Misschien recht op de man’, zegt ze. ‘Have you been in Bloemendaal in the summer of 1967?’

‘Zoiets zet je toch niet in een eerste e-mail,’ zucht George. ‘Aan jou heb ik niet veel.’

’Begin dan met de feiten’, zegt ze. ‘Waar je geboren bent. Dat je moeder goed kon tennissen.’

George knikt. ‘Misschien moet ik mijn foto het werk laten doen. Zo ging het ook toen jij dat interview met Lewis vond, met al die album-covers.’ Zijn oudste dochter had gevraagd: papa, heb jij een plaat gemaakt?

Hij klikt op de paperclip in de e-mail. Zijn gezicht vult het scherm.

George typt een zin, haalt hem weer weg, typt opnieuw. ‘Dit dan,’ zegt hij. ‘Het komt misschien als een verrassing, maar zou het kunnen zijn dat jij mijn vader bent?’

‘Keurig.’

‘En ik wil er iets bijzetten over dat ik niks van hem wil.’ Hij kijkt haar aan. ‘Ik wil niet dat hij denkt: die gast komt wat halen.’

‘Snap ik. Houd het eenvoudig. En verstuur gewoon.’ Ze staat op en strooit zout in de pan.

George zet de helderheid van het scherm hoger. ‘Oké.’ Hij leest nog een keer, stil, alleen zijn lippen bewegen. Hij klikt. ‘Zoef,’ klinkt het. Hij houdt zijn hand even boven de laptop en klapt hem dan dicht.

Hij staat op en loopt richting de kelder. ‘Zullen we die Barolo openmaken?’ Beneden ruikt het naar wasmiddel en karton; het tl-licht maakt de flessen flets. George laat zijn vingers langs de etiketten gaan, blijft hangen bij een jaartal, zet de fles terug. De Barolo staat op de tweede plank, helemaal achterin.

Terug in de keuken geeft de kurk pas bij de tweede ruk mee.

‘Proost, my darling.’ Ze klinken. De wijn blijft even hangen in zijn keel.

‘Ping.’

Noor pakt de Blackberry van het marmeren keukenblok en schuift hem naar hem toe. ‘You’ve got mail…’

‘Nu al,’ zegt hij zacht.

George klikt. Het scherm licht op. Noor buigt mee.

What a nice surprise to learn that I am the father of such a handsome man! No DNA testing is necessary, your picture says it all.

Stap je na een paar afleveringen weer in en ben je kwijt wie wie ook al weer is? Hieronder een geheugensteuntje.

Spelers:

• George – hoofdpersoon, nieuwe partner van Noor, oudste zoon van Irene, broer van Alexander.

• Noor — nieuwe partner van George.

• Alexander — broer van George; jongste zoon van Irene.

• Irene — moeder van George en Alexander; (ex-)partner van Nikandros.

• Nikandros — (ex-)partner van Irene; vader van Alexander.

• Helena — moeder van Irene; grootmoeder van George en Alexander.

• Lewis — vader van George.

• Barbara — zus van Lewis.

• Claudia — partner van Lewis.

• Yaya — moeder van Nikandros, grootmoeder van Alexander (en George).

• Daan — jaarclubgenoot van Alexander.

• Pieter — jaarclubgenoot van Alexander.

Lewis leunt naar voren en kijkt langs het scherm naar de arts. ‘Zegt u het maar gewoon. Ik ben geen man van omwegen.’

De arts ademt in. ‘Uw PSA was hoog. En uit het weefselonderzoek blijkt dat u prostaatkanker heeft.’

Lewis zwijgt. Zijn glimlach blijft ergens halverwege steken.

‘De kanker is vergevorderd en uitgezaaid naar het bot.’

Lewis blijft licht vooroverhangen, het scherm met de uitslagen tussen hen in; buiten schuift een rood-witte tram voorbij, de bel klinkt ver weg; onder zijn duim voelt hij de vertrouwde bolling van zijn gouden ring.

‘Prostaat,’ zegt Lewis. ‘Natuurlijk. Het moest iets niet-glamoureus zijn.’

Dan lukt zijn glimlach weer. ‘Uitgezaaid, een wildcard dus.’

De arts lacht niet. ‘Het verklaart de pijn in uw rug. We moeten snel beginnen. Hormoontherapie, bestraling. We kunnen de groei remmen en de pijn verminderen.’

Lewis leunt achterover, zijn handen losjes in zijn schoot. ‘Remmen.’ Hij kijkt de arts aan. ‘Hoeveel remmen?’

‘Dat verschilt per persoon. Maar het kan u tijd geven. Maanden, jaren…’

Lewis tilt zijn hand op. ‘Dokter, please.’ Zijn glimlach blijft, zijn blik wordt donker. ‘Zegt u me wat het doet met een man. Met de dingen die het leven leuk maken. Wat het afpakt.’

De arts aarzelt. ‘Hormoontherapie kan invloed hebben op libido en erectie. Ook op energie, stemming…’

‘Dus er blijft weinig van me over.’

‘Het gaat erom de ziekte onder controle te krijgen,’ zegt de arts snel. ‘En uw kwaliteit van leven te bewaren.’

Lewis kijkt hem aan en draait zijn ring een slag. ‘U bent jong. U gelooft nog dat controle echt bestaat.’

De arts legt zijn handen op het bureau. ‘Ik zeg het omdat ik wil dat u zo lang mogelijk leeft, en zo comfortabel mogelijk. Zonder behandeling gaat de pijn erger worden. En kunnen er complicaties optreden.’

Lewis haalt zijn schouders op. ‘Pijn kan ik aan. Pijn is niet mijn grootste angst.’

‘Wat is uw grootste angst?’

Lewis lacht kort. ‘Dat ik gewoon word.’ Hij kijkt even naar de deur, alsof daar publiek staat. ‘Dat ik patiënt ben.’

De arts schuift een folder naar hem toe. Lewis raakt hem niet aan. ‘Ik wil u doorverwijzen naar oncologie,’ zegt de arts. ‘We kunnen binnen een paar dagen beginnen.’

Lewis staat op, pakt zijn camel-kleurige jas van de stoel en slaat hem over zijn arm. ‘Ik bewonder uw enthousiasme.’

‘Meneer Lynden…’

‘Ik ga nadenken,’ zegt hij. ‘En ik bel.’

De arts kijkt naar Lewis bij de deur. ‘Wacht u asjeblieft niet te lang. Tijd telt hier.’

Lewis draait zich om en lacht. ‘Tijd,’ zegt hij. ‘Daar win ik meestal van.’

Buiten op de gang pakt hij zijn BlackBerry uit zijn binnenzak. Een nieuwe mail licht op: George Stavrianos. Onderwerp: Inquiry. Lewis klikt het scherm uit en loopt zonder om te kijken naar de lift.

‘Hoppakee,’ Pieter zucht. ‘Daar gaan we.’

‘Ik wil het toch weten,’ zegt Daan. ‘Straks ga je weer doen alsof het niks is. En dat trek ik niet.’

Alex kijkt naar het beslagen raam. Zijn adem tekent. Hij veegt het weer uit. ‘Ik wilde hem geen verdriet doen. En hoe langer ik wachtte, hoe moeilijker het werd om het te vertellen.’ Hij denkt aan de jaren in Berlijn, toen hun contact slonk tot felicitaties op elkaars verjaardag.

Daan knikt. ‘Oké, maar waarom zou hem dat pijn doen?’

Alex slikt. Zijn keel is droog. ‘Omdat... hij opeens iemand anders is.’

Pieter draait zijn raam open. Koude lucht snijdt de auto in. ‘Kom op, Alex. Je deed het niet alleen om hem te sparen. Je deed het ook om dit moment te vermijden.’

‘Kijkt hij nog hetzelfde naar je?’ vraagt Daan.

Alex denkt aan George toen hij het vertelde. Niet boos, wel wakker. En aan zijn eigen bekentenis dat het ergens ook lekker had gevoeld; een bondje met Daddy, waar George niet vanzelf inzat.

‘Je zat toch bij zo’n prater,’ zegt Pieter. ‘Vanwege je huwelijk.’

Alex ziet de lage tafel weer, de doos tissues binnen handbereik. Wiens verhaal draag jij hier, had ze gevraagd. Hij ademt diep in. Het dennenbos prikt achter in zijn neus.

De telefoon van de chauffeur speelt blikkerig de Marimba; hij neemt op en zegt wat in het Arabisch.

Daan ademt langzaam uit. ‘Niet te doen dat je vader het alleen aan jou vertelde. Waarom heeft hij jou belast met zijn geheim?’

Alex is even stil. Zijn vader maakte hem bewaker.

‘Ik ga hem niet verdedigen. Maar ook niet zwartmaken.’

‘Waarom liet je hem dat bij jou neerleggen?’ gaat Daan door. ‘Je sleept het nog met je mee. Want nu ben jij de broer die de waarheid niet vertelde.’

‘Lekker Daan, dank je.’ Alex knijpt zijn ogen tot spleetjes. ‘Alsof ik dat niet weet.’

‘Of ben je opgelucht?’, vraagt Pieter.

Alex leunt met zijn hoofd tegen het koude glas. ‘Opgelucht, en voel me schuldig. Ik ben bang dat ik het te laat heb verteld.’

‘Te laat?’ snuift Pieter. ‘Gast, je had het ook op je sterfbed kunnen doen. Dan was het pas te laat.’

‘Hou even op, Piet.’

Pieter steekt zijn handen op. ‘Ik probeer het draaglijk te houden.’

‘Misschien vooral voor jezelf,’ zegt Daan.

De Uber stopt voor een rood stoplicht. Op het navigatiescherm staat: twee minuten tot de Westergasfabriek.

‘En jullie moeder,’ vraagt Daan. ‘Wat zei zij?’

Alex’ stem wordt vlak. ‘Ik heb ‘t een keer gevraagd. Ze zei dat het onzin was.’ Hij kijkt naar zijn eigen wazige spiegelbeeld in het raam. ‘En dat ik toch wist dat Nikandros gek was.’

‘Jezus,’ zegt Pieter.

‘Ja’, knikt Alex. ‘Ze zegt wat en gaat weer door.’

De Uber draait een smalle straat in. In de verte beuken bastonen. Voor de ingang schuift een rij mensen langzaam naar voren. De chauffeur zet zijn knipperlicht aan en remt.

‘Ben je bang dat je hem kwijt bent?’ vraagt Daan.

Alex pakt de deurklink.

‘Ik hoop dat we elkaar weer vinden.’

‘Ik weet het niet… Kan van alles zijn’, hapert ze. Het eerste dat in me opkomt is Perzisch. Je ziet eruit als een prins uit het land van Duizend-en-een-nacht.’

George lacht. ‘Ik ben half Grieks, dus je zit dichtbij.’

‘Grieks? Dat zou ik niet direct zeggen.’

‘Mijn opa Papou had net zo donker haar als ik. Het zit in de familie.’

‘En je moeder?’

‘Nederlandse. Geboren en getogen in Bloemendaal. Ze zijn elkaar tegengekomen in Cambridge. Mijn vader studeerde wiskunde, mijn moeder volgde een opleiding om Engelse les te kunnen geven.’

‘Wat een grappige combinatie. Slim bedacht van je grootouders om je moeder in Cambridge te laten studeren.’

‘Ja, mijn grootmoeder wist precies wat ze wilde voor haar dochter.’

Noor pakt haar glas. ‘Laten we een toast uitbrengen op je oma. Zonder haar was jij er niet geweest.’

Hun glazen klinken kort tegen elkaar.

‘Cheers’, zegt Noor.

Haar ogen zijn meer groen dan blauw. Schouderlang blond haar. Een beetje een rond toetje maar dat geeft niet. Heeft hij zelf ook. Het heeft drie maanden geduurd voordat ze eindelijk hapte. En nu zijn ze hier, ergens in een Italiaans huiskamer restaurant in Amsterdam-Noord. Waar hij niemand kan tegenkomen die hij kent.

‘Onze vader heeft Alex het stuk familiegrond op Kastria gegeven toen hij ging trouwen. Ik heb niks gekregen bij mijn huwelijk.’ Het is eruit voordat hij er erg in heeft. ‘Eigenlijk begrijp ik nog steeds niet waarom.’

Het meisje van de bediening haalt hun borden weg; Noor glimlacht, zegt dankjewel, volgt haar tot het keukenluik en draait zich weer naar hem. ‘Heeft hij jou iets anders nagelaten?’

‘Toen Nikandros in 2001 stierf, erfden we allebei hetzelfde bedrag.’ Hij schuift de pepermolen terug naast het zoutvaatje.

‘In Griekenland gaat iets dat in de familie moet blijven vaak naar de oudste’, zegt hij.

‘En dat ben jij.’

‘Ja.’

‘Misschien vond hij dat jij het niet nodig had.’

George schudt zijn hoofd. ‘Ik weet het niet.’ Hij wendt zijn blik af en kijkt voor zich uit naar buiten. In het gele licht van de straatlantaarn dwarrelen witte vlokken langzaam naar beneden.

‘En wil je ons al vertellen welke kleur? Wit, natuurlijk!’ lacht Irene. De schalen waar de rucolasalade en lauwwarme zalm op lagen zijn leeg maar nog steeds zwaar. Ze stapelt ze op elkaar en zet het lege mandje stokbrood er bovenop. ‘Laat maar staan die fles wijn. Komt wel op.’ Ze loopt door de openstaande deuren naar binnen, Charlotte komt achter haar aan. ‘Alex mag het niet horen; het gaat meer naar champagne dan wit.’

‘Hoe was het bij daddy en de rest van de familie?’ George schuift zijn stoel dichterbij.

Alex voelt zijn hand op zijn arm. Hij denkt aan de lange tafel in de schaduw, smalle glazen witte wijn die niet worden bijgevuld, iedereen kaarsrecht aangeschoven. ‘Prima. Het werd op prijs gesteld dat ze Charlotte konden ontmoeten. Neef Stavros is zelf net getrouwd. Wat een brombeer is dát; kan geen lachje vanaf. Yaya is lief en zo oud. Ze dacht in eerste instantie dat Charlotte mama was.’ Alex laat de wijn in zijn glas ronddansen, houdt het omhoog en kijkt hoe het laatste avondlicht breekt in het glas.

George grijnst en neemt een slok. ’Wat is ze nu, 92? Allebei mooie blonde vrouwen uit Nederland, ik begrijp haar vergissing.’

Alex zet zijn glas neer, wacht tot de wijn tot stilstand komt en schraapt zijn keel. ‘Daddy heeft gezegd dat ik het stuk land op Kastria krijg. Voor later, weet je wel. Als cadeau voor ons huwelijk.’

‘Jullie? Of wij?’

‘Nee. Ik.’

Het huis van Yaya en Papou ligt iets terug van de straat. De zware houten deur zwaait open.

‘Hello, boys.’ Yaya heeft een zwart jurkje aan dat reikt tot haar smalle kuiten. Haar donkergrijze haar zit strak naar achteren in een lage knot. Ze kust Alex, dan George. ‘Wat zijn jullie gegroeid.’

Binnen is het koel. De marmeren vloer glanst. In de hal staat een kleine tafel met een telefoon met draaischijf, ernaast een schaaltje voor sleutels. Aan de kapstok hangt een dunne jas die ruikt naar zon en sigaretten. George zet zijn legergroene canvas rugzak op de grond.

In de woonkamer staat alles op zijn plek. Een zware houten eettafel met rechte stoelen. Een vitrinekast met het servies, een fijn goud randje langs de boord. De stoel van hun vader staat bij het raam.

Yaya wijst naar de bank. ‘Ela, boys.’ Alex gaat zitten. George wacht een tel, schuift naast hem en voelt de bank veren.

Yaya blijft staan. ‘Jullie vader is opgenomen,’ zegt ze.

Alex kijkt op. ‘Opgenomen? Waar?’

‘In a psychiatric clinic.’

George kijkt naar de boekenkast. Spinoza, Marcus Aurelius heeft een versleten rug. Hij denkt aan lange witte gangen, aan de geur van chloor en desinfectiemiddel, aan deuren die zacht dichtvallen.

‘Heeft hij iets gezegd?’ vraagt Alex.

‘Nee,’ zegt Yaya. ‘Hij sliep al dagen niet. Hij werd steeds onrustiger.’ Ze strijkt haar jurk glad. ‘Hij bleef vragen hoe laat jullie er zouden zijn.’

‘De artsen vonden dat het moest.’ Ze gaat zitten, haar handen gevouwen in haar schoot.

George voelt zijn kaken op elkaar klemmen en laat ze los. Het tikken van de klok vult de ruimte.

‘Kunnen we hem zien?’ vraagt Alex.

‘Morgen,’ zegt Yaya. ‘Als hij wat rustiger is.’ Ze staat op en loopt naar de keuken. Als ze uit het zicht is, hoort George het schrapen van een pollepel in een pan.

’s Avonds liggen ze in hun oude kamer. Twee smalle bedden, strak opgemaakt met dunne lakens die licht aan zijn benen plakken. De warmte van de stad trekt naar binnen door het open raam. In de verte klinkt verkeer, gedempt. Alex draait zich om, met zijn gezicht naar de muur.

George ligt op zijn rug. Hij pakt zijn rode Sony Walkman van het nachtkastje. Het plastic is glad onder zijn vingers. Hij zet de koptelefoon op en drukt op play; zacht komt de gitaar op. ‘A love-struck Romeo sings the streets a serenade.’

‘Shhht.’ George zet de bril op zijn neus en stopt de snorkel in zijn mond. Even blijft hij staan, het water tegen zijn knieën, zijn adem al hoorbaar terwijl hij nog niet onder is. Langzaam zakt hij naar beneden. Het water sluit zich boven hem als een koele huid en een tel hoort hij niets behalve het zachte bonzen van zijn eigen adem tegen het plastic. Voor zijn ogen drijven drie kleine visjes, het zilver draait weg als het licht verschuift. Het elastiek staat strak tegen zijn vingers. Zijn onderarm trilt een beetje. Hij houdt zijn adem vast. De visjes schuiven opzij, een blijft hangen in een boog van licht.

Hij laat los.

Een doffe stoot tegen zijn hand. Op de speerpunt trilt iets kleins, een visje, half wit, halfschaduw. Hij tilt de speer op. Het gewicht is niets maar voelt alsof de hele zee eraan hangt.

‘Yes!’

‘Ah, hij leeft nog’, zegt Alex. Hij staat met z’n neus boven op de speerpunt. ‘Ik wil het ook proberen.’

Hij grijpt naar de speer, maar George tilt ‘m boven zijn hoofd. ‘Morgen. Ik heb honger.’ George peutert een steentje uit zijn waterschoen en stapt voorzichtig het stenen strandje op.

‘Jij beslist altijd alles. Stommerd.’ Alex sjokt naar de grote rots waar hun handdoeken liggen, droog en warm na een dag in de zon. Hij gooit een handdoek naar George, de andere klemt hij om zijn nek. ‘Ik ben Superman!’ Hij steekt zijn armen omhoog alsof hij wil vliegen.

George lacht. ‘Kijken wie het snelste is.’ Hij zet een sprint in, de speer hoog boven zijn hoofd, Alex achter hem aan. Flats, flats. Flats, flats. Twee paar plastic zwemsandalen weerklinken over het pad tussen de olijfbomen naar het grote witte huis, waar de blauwe luiken trillen in het licht en de houten deuren klemmen door het zout.

Oma Yaya zit aan tafel in de schaduw voor het huis. Ze snijdt tomaten in gelijke plakken, elke plak valt precies op de andere.

‘Ik heb ons avondeten gevangen!’ George steekt de speer naar voren. De vis glanst stil in de laagstaande zon.

De oude vrouw glimlacht. ‘Zo Yorgos, vissertje van me. Dank je wel.’ Met één hand trekt ze de vis van de speerpunt, haar andere hand landt zacht op zijn hoofd, zijn donkere krullen nu nat van de tomaten. ‘Daddy is onderweg, jongens. Als het goed is.’ Ze kijkt het pad af richting de poort.

Een hagedis schiet weg langs de muur. Alex trekt de speer uit Georges handen en rent de hoek om. ‘Die ga ik pakken!’

‘Alex, niet doen!’

Weg is zijn speer, zich een weg banend tussen de ritselende bladeren van de olijfbomen.

Alexander klampt zich vast aan haar been. George schiet langs haar heen en trekt het gootsteenkastje open.

‘George, darling, neem je je broertje mee als je Peppi en Kokki gaat voeren?’ Ze glimlacht. ‘De schildpadjes, mam. Nee, die heb ik niet gekocht van jouw tien gulden. Dank je wel nog.’

George trekt Alexander mee, het gele busje visvoer in zijn hand.

‘Nee, mama, hij betaalt niets. Hij heeft… hij heeft andere zorgen.’

‘Ja, ik ga de papieren tekenen.’

‘Nee, ik verwacht er niks van.’

‘Oké. Op pagina 3 in de krant van vandaag? Ik zal kijken.’

Ze legt de hoorn neer en knoopt haar keukenschort om, het Griekse kerstcadeau dat haar schoonmoeder op de deurmat had gelegd toen ze in Nederland waren om hun zoon uit de psychiatrische kliniek op te halen. Het witte linnen voelt zwaarder vandaag. Wat zou het opleveren als ze het verkocht?

Op het fornuis staat de pan hutspot van gisteren. Ze schept de helft in een lege jampot. De lepel tikt tegen het glas. ‘Restjesavond’, roept ze.

‘Niet doen, Alex.’ Goodness, daar gaan we weer. Irene kijkt opzij. Alexander staat op de bank met een schildpadje in zijn handen. Tegen de bank staat een kussen. Ze ziet nog net hoe hij het beestje op zijn rug van het kussen laat glijden. ‘Peppi sleetje, Peppi sleetje.’

‘Jongens, please.’

‘No worries, mummy.’ George pakt het beestje snel van de grond en rent naar de glazen vissenkom op de vensterbank. Alexander duikt van de bank boven op het kussen. ‘Alex ook!’

Irene slaat de krant open die op de keukentafel ligt. ‘Gezocht: lerares Engels.’ Ze glijdt met haar vinger over het papier, maar stopt abrupt. Op de galerij schraapt een rolkoffer over het beton. Een stem klinkt. ‘Pios arithmós íne?’, zoekend, licht omhoog aan het einde. De Griekse klinkers rollen als knikkers langs haar voordeur en vallen verderop stil.

Irene slaat de krant dicht, haar hand nog even op het papier.

‘Aan tafel, jongens.’

Irene ligt half overeind op de leren bank. In haar hand een glas met een rode rand op de bodem. Nikandros veegt een warrige blonde lok van haar voorhoofd en drapeert de gehaakte patchwork bruin en oranje deken die over de leuning ligt over haar heen. Hij heeft alle lampen uitgedaan. Alleen de dennenboom geeft nog licht; een knipperende zee rood, groen, geel en oranje. Aan de voet van de boom staan twee kartonnen mandjes met walnoten en mandarijnenschillen op elkaar gestapeld, ernaast George’s nieuwe brandweerauto en de Little People garage van Alex. Op de salontafel een lege fles rode wijn en een volle asbak.

‘Ik ben zo moe.’ Irene zakt onderuit en trekt haar voeten op zodat ze onder de deken liggen.

‘You managed well today. De rollade was heerlijk. Ik help je ontspannen.’ Nikandros schuift de leren poef naast de bank en gaat zitten.

’Sluit je ogen maar.’ Hij pakt het glas van haar over en zet het op de salontafel. ‘Laat je ogen zo ontspannen worden dat ze niet meer willen openen. Als je zeker weet dat ze niet meer willen, probeer ze dan te openen. Merk dat het niet lukt. Goed. Laat maar weer los.’

Buiten blaft een hond. Het licht van de straatlantaarn valt op de houten kerststal op de vensterbank.

‘Laat die rust nu door je hele lichaam trekken. Straks vraag ik je om je ogen even te openen en direct weer te sluiten. Telkens als je dat doet, verdubbelt de ontspanning in je lichaam.’ Hij tilt haar arm op en laat hem zwaar vallen.

‘Straks vraag ik je om hardop van 100 terug te tellen. Begin maar.’

‘Honderd… negennegentig…’

‘Laat de getallen vervagen. Ze gaan weg nu. Send them away.’

Irene stopt met tellen. Haar mond staat een fractie open. De radiator tikt.

‘Goed Irene. Ik tel zo van drie naar één. Bij één ben je terug op de plek waar het begon. Je hoeft niks te zoeken. Het eerste beeld dat komt, is juist.’

Nikandros steekt een sigaret op en neemt een diepe haal. Hij vormt zijn mond in een o en blaast drie cirkels rook en kijkt ze na.

‘Drie…’

‘Twee…’ De cirkels worden dunner en lossen op.

‘Een…’ Nikandros drukt het stompje sigaret uit in de asbak en kijkt naar zijn vrouw op de bank.

‘Ik ben in mama’s Dafje.’

‘Is er iemand bij je?’

‘Lewis.’

Irene’s handen liggen over elkaar op de sprei. Haar gouden trouwring, twee diamantjes erboven. Een voor George, groter, een voor Alex, nog klein. Ze ademt in door haar neus en de lucht vindt pruttelend een weg tussen haar rode lippen. Haar lange wimpers rusten op haar jukbeenderen die af en aan oplichten in het schijnsel van het kerstlicht.

If I stay, I will break her.

Nikandros wendt zijn blik af, staat op en schuift de poef zacht terug op de plek naast de bank. Hij draait zich om en loopt de trap op. Een, twee, drie, vier, vijf, zeven. Zes niet. Zes maakt geluid. Hij knipt het zachte ganglicht aan en opent de deur van de jongens. Het bed van Alex is leeg. De jongens liggen naast elkaar in het grote bed van George. Twee identieke badstoffen pyjamaatjes, bedrukt met witte schapen als wolken aan een blauwe hemel. George op zijn buik, een arm over zijn broertje heengeslagen. Alex op zijn rug, zijn armen boven zijn hoofd. Nikandros ademt één keer diep in en trekt de deur zachtjes dicht.

In de slaapkamer schuift hij de kast open en pakt de leren koffer die onder het hanggedeelte klaarstaat. Hij legt hem op bed. Een paar overhemden, netjes gevouwen. Een broek. Zijn scheermes en medicijnen. Zijn paspoort. Zijn pantoffels straks, als hij in de vestibule zijn schoenen aantrekt op weg naar buiten. Hij kijkt naar zijn hand, schuift zijn trouwring af en legt hem aan zijn kant op het nachtkastje.

Zacht loopt hij de trap af, in een rechte lijn langs de flikkerende kerstboom naar de voordeur. Zijn schoenen. Zijn jas, die hij tot bovenaan dichtknoopt. Hij trekt de klink naar beneden, stapt naar buiten en laat de deur achter zich dichtvallen.

Nikandros schuift zijn stoel naar achteren en gaat zitten. ‘Hello, sweet boys.’ Alex timmert met zijn drinkbeker op het blad van zijn kinderstoel. ‘Dad-dad-dad-daddy.’ Zijn beentjes gaan druk op en neer.

‘Alexander, stop daarmee.’ Irene geeft Nikandros de opscheplepel aan. ‘Wil jij opscheppen, please?’

Hij kijkt op. Ze ziet zijn frons, de strakstaande kaken. Zijn ogen rood. Oh nee. Vandaag niet.

Hij knikt vriendelijk, maar zijn knik blijft halverwege hangen.

‘Boys, begin maar’, zegt Irene. Ze houdt haar bord iets schuin.

Nikandros schept pasta op. ‘Saus?’

‘Yes, please.’

De saus klotst over de rand en landt warm op haar nieuwe crèmekleurige spencer. Ze kijkt naar de vlek. Had ik dat schort maar omgelaten.

‘Ai,’ fluistert ze. ‘Tomaat krijg ik er nooit uit.’

‘Geef je bord maar.’ Nikandros pakt het en gaat staan. ‘Je let nooit op.’ Zijn woorden klinken kalm, maar zijn stem is dun. Hij loopt om George heen en zakt naast haar door z’n knieën. ‘Hier. Dit is een betere plek voor jou.’

Irene schuift haar stoel naar achter en gaat op haar knieën naast haar zoon zitten. Ze pakt het bord met een hand en zakt opzij in kleermakerszit. De saus beweegt tegen de rand. Ze houdt het stil en buigt haar hoofd.

Nikandros gaat weer zitten.

Irene kijkt naast zich. George stopt een lepel pasta in zijn mond. ‘Hmm, lekker mama.’ De saus zit overal. ‘Daddy, de juf is zo lief. En ik heb drie woorden geschreven.’

‘Ah, fijn lieverd.’ Nikandros dept zijn mond met zijn servet en neemt een slok wijn. ‘Welke woorden waren dat?’

‘Aap, noot, mies’, zegt George. ‘Goed hè, daddy.’

‘Well done!’

Irene kijkt naar het volle bord op haar schoot. Alex laat zijn lege drinkbeker op haar hoofd vallen. ‘Mam-mam-mam.’

Ze hoort een stoel schuiven. ‘Daddy moet nog even werken, boys.’

Op de zesde traptrede kraakt zoals altijd het hout onder zijn voeten.

‘Nee, daar ligt het niet. Ik zoek verder.’ Nikandros knielt en opent de kastdeuren. Een verhuisdoos vol papieren, brieven en kaarten van zijn schoonmoeder. Bijna alles is in het Nederlands, een taal die hij niet machtig is en geen zin heeft om te leren. Een wegenkaart van Yorkshire, een kaart uit Overveen, een zonnige foto van zijn schoonouders op het strand in Bloemendaal.

‘Niet doen, Alex. Ik zeg: niet doe-oen,’ hoort hij achter zijn rug. Hij draait zich om.

Het tapijt is bezaaid met gekleurde blokken. In het midden George, een bos donkere krullen veert mee met zijn boze hoofd. Zijn rechterarm steekt omhoog, een rood blok vastgeklemd in zijn hand. ’Daddy, Alex heeft mijn toren omgegooid.’ Zijn donkere ogen zijn zwart.

Alex dribbelt richting de keuken. ‘Mama, mama, mama.’

‘Ach boys, geen ruzie maken.’ Nikandros zucht, pakt het blok uit George’s hand en trekt hem aan zijn arm omhoog. ‘Hier.’ Hij duwt het receptenboek van Helena in z’n handjes. ‘Ga mummy maar helpen met de groentesoep.’

Nikandros draait zich om naar de doos. Waar het receptenboek lag, ligt nu een enveloppe. Op de voorkant staat Voor Irene. Hij herkent het handschrift van Helena.

Nikandros kijkt opzij. Alex zit in z’n stoel aan de keukentafel, zijn hoofd achterover, fanatiek drinkend uit zijn blauwe plastic drinkbeker.

De enveloppe gaat gemakkelijk open. Een krantenartikel. Hij vouwt het open. Gras, tennisspelers in wit. 1968. Hij knijpt een ezelsoor in de hoek van het papier. Snel stopt hij de enveloppe terug in de doos.

‘Kijk lieverd, je kunt deze stengeltjes zo met je handjes doormidden breken. Vermicelli heet dat,’ hoort hij Irene zeggen. ‘Wacht, ik pak een krukje voor je.’

Nikandros draait zijn hoofd richting Irene die de kamer binnenloopt. Hij komt half overeind met zijn hand nog op zijn knie, ziet Irene met het krukje in haar hand, daarachter George die droge vermicelli in Alex zijn mond duwt, en in die korte stilte voelt hij het oude vermoeden aanscherpen, kort en beslist als daarnet toen hij het papier wegstopte.

‘Irene, we gaan een bloedtest doen.’

‘Waarom?’

‘Omdat ik het moet weten.’

‘Nik… kom op. Niet weer.’ Ze houdt het krukje voor haar borst.

‘Je gaat meewerken.’ Nikandros zet een paar stappen naar haar toe.

‘Nee.’ Irene strekt het krukje voor zich uit. De driepoot priemt in zijn borst. ‘Je blijft maar denken dat hij niet van jou is. Je ziet dingen die er niet zijn.’

George’s daddy vond zijn vrouw en baby gevlogen (letterlijk). Hier hoef ik verder niets over te vertellen. Eenmaal in Overveen, ging Irene ging werken. Nikandros kocht een huis in Redcar, sleepte alle rotzooi van een tweejarig huwelijk over, waardevolle dingen gingen verloren, maar hij wilde zijn vrouw en kind terug. Irene ging terug. Trachtte aan het huis een Hollands sfeer te geven. Lukte niet. George, inmiddels mobiel, speelde met Engelse jongetjes aan het strand. Oma stuurde Brabantse gordijntjes. Opnieuw een nieuwe omgeving voor hem in zijn tweejarig bestaan. Norton, Overveen, Redcar.

Papa en mama krabden elkaars wangen open. Toen oma opnieuw met haar Daf in Hull landde om twee uur in de morgen na een stormachtige overtocht, ettelijke auto’s waren losgeraakt, kwam Nikandros haar ophalen, krabben op zijn gezicht. Het enige wat hij zei: “Well, Irene made a wonderfull cake for you.” Ik vond Irene bukkend bij een smeulend open haardje. Toen gingen we tochten maken. Naar het prachtige National Park in Yorkshire. Naar de vervallen abbey’s uit de Normandische tijd. Dronken tea bij zich vervelende lades, die voor de zondag buns en cakes hadden gebakken en voor drie shilling zichzelf wat verstrooiing brachten. Ik trachtte Irene te wijzen op dit heerlijke leven. Het mocht niet baten. Redcar was een armelijk zeedorpje, Irene bleef naar Holland verlangen. Nikandros had een baan gekregen in Rotterdam. Nu alleen nog een huis.

‘Het is toch echt zo, mama. Alex en ik hebben een andere vader. Deze DNA-test is het bewijs.’ George kijkt naar zijn moeder. Ze ziet eruit alsof de hele buurt zo kan aanbellen voor een feestje. Haar rode lippen matchen met het kleed op de roestbruine bank.

Irene legt het formulier op de leuning en neemt een slok koffie. Ze kijkt in het kopje alsof daar alleen iets staat dat zij kan lezen.

‘Ik wist het echt niet, lieverd.’ Ze schudt haar hoofd. ‘Ik heb dit nooit geweten. Echt niet.’

‘Hoe kan dat nou, mama.’ George pakt het formulier en legt het weer voor haar neer op tafel. Zie het nou gewoon. ‘Mam. Je wíst het.’

‘Nee, dat… nee. Ik heb nooit…’ Irene zucht en kijkt opzij. ‘Ik heb hier nooit over nagedacht… hè Bibi?’ Het poedeltje tilt zijn kop op.

George blijft kijken. Hoe kun je over zoiets niet nadenken?

‘Niet nagedacht?’, vraagt hij.

’Je vader dacht ook altijd het ergste. Hij zag soms dingen die er niet waren’, zegt ze, nog steeds naar de hond. ‘Je weet toch hoe hij was.’ Ze buigt naar haar hondje. ‘Jij hebt honger, hè lieverd. Ik zie het aan je.’

‘Mam, dit gaat niet over daddy. En houd toch eens op met die hond zo te pamperen. Als hij honger heeft dan gaat ‘ie wel eten.’

Irene kijkt op. ‘Wat kun je toch lichtgeraakt zijn, lieverd.’

George ademt langzaam in. ‘Mam. Alex zegt dat mijn vader een tennisser uit Jamaica is. En dat daddy hem dit heeft verteld, jaren geleden.’

‘Wat een onzin. Wat een fantasie. Je weet toch dat daddy gek was.’ Ze pakt het schoteltje brokjes dat bij haar voeten staat en zet het naast haar op de bank.

George pakt haar koffiekopje. Het lijkt alsof zijn moeder het kopje een kus heeft gegeven. ‘Wil je nog koffie?’

Hij wacht niet op haar antwoord en loopt naar de keuken.