‘Noor. Ik wil je wat voorlezen.’ George wacht niet op haar reactie. ‘Dear Lewis Lynden,’ begint hij.
Noor laat de laatste aardappel in de pan plonzen, veegt haar handen af aan haar schort en schuift naast hem aan tafel. ‘Je hebt zijn e-mailadres?’
‘Jij vond hem. Ik vond de rest.’ George tikt met zijn vinger op het trackpad van zijn laptop. ‘Hij geeft een tennisblad uit in Oostenrijk. Happy Tennis.’
Noor trekt één wenkbrauw op. ‘Oké. Ik luister.’
George buigt naar het scherm. ‘Wij kennen elkaar niet. Mijn naam is George Stavrianos en ik ben 42 jaar.’ Hij kijkt naar de pan op de kookplaat. ‘Maar dan… Hoe vraag je iemand beleefd of hij je vader kan zijn?’
Noor leunt achterover.
‘Misschien recht op de man’, zegt ze. ‘Have you been in Bloemendaal in the summer of 1967?’
‘Zoiets zet je toch niet in een eerste e-mail,’ zucht George. ‘Aan jou heb ik niet veel.’
’Begin dan met de feiten’, zegt ze. ‘Waar je geboren bent. Dat je moeder goed kon tennissen.’
George knikt. ‘Misschien moet ik mijn foto het werk laten doen. Zo ging het ook toen jij dat interview met Lewis vond, met al die album-covers.’ Zijn oudste dochter had gevraagd: papa, heb jij een plaat gemaakt?
Hij klikt op de paperclip in de e-mail. Zijn gezicht vult het scherm.
George typt een zin, haalt hem weer weg, typt opnieuw. ‘Dit dan,’ zegt hij. ‘Het komt misschien als een verrassing, maar zou het kunnen zijn dat jij mijn vader bent?’
‘Keurig.’
‘En ik wil er iets bijzetten over dat ik niks van hem wil.’ Hij kijkt haar aan. ‘Ik wil niet dat hij denkt: die gast komt wat halen.’
‘Snap ik. Houd het eenvoudig. En verstuur gewoon.’ Ze staat op en strooit zout in de pan.
George zet de helderheid van het scherm hoger. ‘Oké.’ Hij leest nog een keer, stil, alleen zijn lippen bewegen. Hij klikt. ‘Zoef,’ klinkt het. Hij houdt zijn hand even boven de laptop en klapt hem dan dicht.
Hij staat op en loopt richting de kelder. ‘Zullen we die Barolo openmaken?’ Beneden ruikt het naar wasmiddel en karton; het tl-licht maakt de flessen flets. George laat zijn vingers langs de etiketten gaan, blijft hangen bij een jaartal, zet de fles terug. De Barolo staat op de tweede plank, helemaal achterin.
Terug in de keuken geeft de kurk pas bij de tweede ruk mee.
‘Proost, my darling.’ Ze klinken. De wijn blijft even hangen in zijn keel.
‘Ping.’
Noor pakt de Blackberry van het marmeren keukenblok en schuift hem naar hem toe. ‘You’ve got mail…’
‘Nu al,’ zegt hij zacht.
George klikt. Het scherm licht op. Noor buigt mee.
What a nice surprise to learn that I am the father of such a handsome man! No DNA testing is necessary, your picture says it all.
