‘Noor. Lewis is overleden.’ George neemt de telefoon over in zijn linkerhand. Met zijn rechterhand tikt hij zijn laptop dicht. ‘Life throws you a curveball,’ had Ed gezegd. Dood. Nu al. Hij staart naar buiten. De hortensia’s staan uitbundig in bloei.
Noor is even stil. ‘Ah, nee lieverd. Dat is dan toch snel gegaan. Wel superfijn dat we hem nog hebben gezien.’
‘Ik ga er weer naartoe. De dienst is volgende maand, op Jamaica.’ Hij zoekt de bolling van zijn nieuwe ring en draait eraan. Hij klapt de laptop weer open. ‘Ik ga naar vluchten kijken.’
‘Weet je hoe het is gegaan?’
‘Ed zei dat hij rustig is weggegleden.’ George typt: vertrek London, aankomst Kingston. Zijn wijsvinger tikt op het touchpad.
‘Gelukkig.’ Noor haalt hoorbaar adem. ‘Ik loop met boodschappen op de trap’, zegt ze.
George hoort het schrapen van een tas langs de muur en haar korte ademteugen, trede na trede. In de verte roepen kinderen.
‘George…’ Noor blijft even haken in een ademhaling. ‘Nog maar een half jaar geleden vertelde Alex het je…’
George klikt door.
‘Ed zei toch dat Lewis je mail kreeg op de dag dat hij hoorde dat het ongeneeslijk was.’
George draait zijn ring verder, een slag, en nog een. ‘Ja.’
‘Hè hè, ik ben thuis.’ De voordeur valt in het slot. Ze rammelt met haar sleutelbos. ‘Ben je boos op Alex?’ vraagt ze zacht.
George schuift zijn stoel naar achteren. ‘Nee. Hij heeft me mijn vader gegeven.’
‘En je moeder?’
Hij kijkt naar het scherm, naar de kleine letters, de tijden, de overstappen. ‘Wat schiet ik ermee op om haar iets te verwijten?’
Hij klikt een vlucht aan. Geen lay-over in Atlanta, direct. Zijn muis blijft even hangen boven selecteer.
‘Ik heb mijn vader ontmoet,’ zegt George. Zo is het. Hij kijkt naar de ring aan zijn pink. ‘En ik heb gisteren mijn ring opgehaald.’
‘Oh ja, je zegelring.’ Noor pakt hoorbaar de boodschappen uit. Glas tikt tegen steen. ‘Ben je er blij mee? Ik vind het nog steeds een beetje raar, ik bedoel, je bent toch niet van adel of zo.’
George kijkt naar het wapen op de ring. Een helm, drie sterren en een riem in een driehoek gevouwen. Hij wrijft de ring een paar keer over zijn jeans. Wat schuurt geeft glans.
‘Ik heb eindelijk m’n familie gevonden. Met deze ring draag ik dat cadeau altijd bij me.’
‘Dat snap ik… Hoe voel je je?’
Hij klikt op selecteer. ‘Ik weet het niet. Alsof ik iets mis dat ik nooit heb gehad.’
Noor ademt in. ‘Ja…’ zegt ze snel. Door de lijn heen piept een koelkast en er volgt een doffe klap, alsof ze de deur dichtduwt. ‘Ik…’ Ze maakt haar zin niet af.
George hoort het aan haar stem: ze weet niet goed wat ze moet zeggen. Hij zou kunnen vragen wat ze bedoelt, haar helpen, maar hij wil nu alleen dat het stil wordt in zijn hoofd. Hij zwijgt.
Geboekt. De bevestiging met de boekingscode vult het scherm.
erg mooi
🧡