‘Look at this guy!’ Lewis legt zijn hand in Georges nek.
‘Hello George, lovely to finally meet you. Ik ben Barbara, je tante.’ De oudere vrouw naast hem houdt haar hoofd scheef en knipoogt. ‘Je lijkt precies op je vader toen hij jong was.’ Iedereen lacht.
Noor telt gezichten. Twee jonge mannen. Twee vrouwen. Lewis in het midden. En George. Schouders tegen schouders, alsof ze al uren samen zijn. Ze staan in de lobby van het Weense hotel.
Een jonge vrouw schuift aan. Ze schudt de sneeuw van haar mouwen en hangt haar jas over een stoelleuning.
‘Hoi, ik ben Claudia. Sorry dat ik te laat ben.’
Noor schudt haar hand. ‘En jij bent hier met… een van de zonen?’ vraagt ze.
‘Nee,’ lacht ze. ‘Ik ben met Lewis.’
Noor knikt net iets te langzaam en stapt een halve pas dichter naar George.
‘If only I had known,’ hoort ze Lewis zeggen. Zijn hand blijft even in Georges nek hangen.
‘Geen probleem’, antwoordt George.
Lewis klapt in zijn handen. ‘Kom, dit gaan we vieren.’ Hij pakt George bij zijn schouder en duwt hem vooruit, al pratend.
Aan de grote ronde tafel legt de ober de wijnkaart neer. Lewis geeft hem terug zonder te kijken. ‘Grüner Veltliner, bitte.’
George schuift zijn telefoon over het witte linnen. Noor ziet het scherm vullen met glanzende blonde haren. ‘Mijn moeder vroeg of je haar nog kunt herinneren.’
Lewis werpt een blik en glimlacht. ‘Bloemendaal, zeg je.’ Hij leunt achterover. ‘Goh, we speelden op zoveel toernooien.’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Ik kan het me niet herinneren.’
Links van George veegt Barbara langs haar ooghoek. ‘Je bent dus ook een tennisser. Het zit in de familie.’ Ze knijpt even in zijn hand.
Lewis wijst met zijn vork naar Claudia naast hem. ‘This beautiful lady is 35,’ zegt hij. ‘And she is with me.’
Claudia rolt haar ogen en neemt een slok wijn. ‘Ik ben 38.’
De jongste zoon lacht te hard. ‘Pap, alsjeblieft.’ Hij reikt naar Georges glas en schenkt bij.
Lewis heft zijn glas en tikt er kort tegen met zijn dessertlepel. ‘Family.’ Hij wacht tot het stil is. ‘Tonight we have an extra chair.’ Hij kijkt naar George. ‘And I like that. George… welcome.’
‘Hear, hear,’ klinkt het rond de tafel.
Later, bij het afscheid, lopen George en Noor mee naar de taxi. Een dikke laag sneeuw dempt de geluiden van de stad. Lewis buigt naar voren en houdt de deur open voor Claudia. Dan grijpt hij naar zijn schouder. Zijn gezicht blijft een seconde strak.
‘Claudia, darling, misschien wil je mijn rug masseren straks.’
Noor ziet Georges ogen naar de hand van Lewis gaan. Dan trekt hij haar dichter tegen zich aan. Ze legt haar hoofd tegen zijn schouder.
